| - ทรงบัญญัติ - ที่สุดโลกแห่งใด อันสัตว์ไม่เกิด ไม่แก่ ไม่ตาย ไม่จุติ ไม่อุบัติ ใครๆอาจรู้ อาจเห็น อาจถึง ที่สุดแห่งโลกนั้น ด้วยการไป.ในร่างกายที่ยาวประมาณวาหนึ่งนี้ ที่ยังประกอบด้วยสัญญาและใจนี่เอง ทรงบัญญัติโลก เหตุให้เกิดโลก ความดับไม่เหลือแห่งโลก แนวทางปฏิบัติให้ถึงความดับไม่เหลือแห่งโลก ไว้ดังนี้แล. พรหมจรรย์(ศาสนา)นี้ มิใช่มีลาภสักการะและเสียงสรรเสริญเป็นอานิสงส์ พรหมจรรย์นี้ มิใช่มีความถึงพร้อมแห่งศีลเป็นอานิสงส์ พรหมจรรย์นี้ มิใช่มีความถึงพร้อมแห่งสมาธิเป็นอานิสงส์พรหมจรรย์นี้ มิใช่มีความถึงพร้อมแห่งญาณทัสสนะเป็นอานิสงส์. ก็เจโตวิมุตติไม่กำเริบอันใด มีอยู่ พรหมจรรย์นี้ มีเจโตวิมุตตินั่นแหละเป็นประโยชน์ที่มุ่งหมาย มีเจโตวิมุตตินั่นแหละเป็นแก่นสาร เป็นผลสุดท้ายของพรหมจรรย์. พรหมจรรย์(ศาสนา)นี้ มิใช่ประพฤติเพื่อหลอกลวงคนให้นับถือ มิใช่ประพฤติเพื่อเรียก ให้คนมาเป็นบริวาร มิใช่เพื่ออานิสงส์เป็นลาภสักการะและเสียงสรรเสริญ มิใช่เพื่ออานิสงส์เพื่อจะได้เป็นเจ้าลัทธิหรือเพื่อคัดค้านลัทธิอื่นใดให้ล้มไป และมิใช่เพื่อให้มหาชนเข้าใจว่าพระพุทธองค์ทรงได้เป็นผู้วิเศษ อย่างนั้นอย่างนี้ ก็หามิได้. ที่แท้ พรหมจรรย์นี้ พระพุทธองค์ทรงประพฤติเพื่อสำรวม เพื่อละ เพื่อคลายความกำหนัด เพื่อดับทุกข์สนิท. เพราะเหตุนั้น พึงปฏิบัติในกรณีนี้ว่า ธรรมเหล่าใดอันพระพุทธองค์ทรงแสดงแล้วด้วยปัญญาอันยิ่งในธรรมเหล่านั้น อันสาวกทั้งหลายทุกคนพึงประชุมกัน มั่วสุมกัน แล้วพึงสังคายนาซึ่งอรรถโดยธรรม ซึ่งพยัญชนะโดยพยัญชนะ พึงประพฤติกระทำให้วิเศษ โดยประการที่พรหมจรรย์นี้ จักดำรงอยู่ยืนนาน จักตั้งอยู่ตลอดกาลยาวนาน. พรหมจรรย์นั้นแหละ จักเป็นไปเพื่อความเกื้อกูลแก่มหาชน เพื่อความสุขแก่มหาชน เพื่ออนุเคราะห์โลก เพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย. (อ้างอิง อริย. ๔๔๐. อ้างถึง บาลี จตุกฺก. อํ. ๒๑ / ๖๒ / ๔๕. พุทธ. ๔๓๑, ๔๓๒, ๔๓๓. บาลี ปา. ที. ๑๑ / ๑๓๙ / ๑๐๘. ตรัสแก่สมณุทเทส ที่อัมพวันปราสาทของเจ้าศากยะ พวกเวทัญญา). |